Voor de winterstop had BCV 3 een voordelige marge opgebouwd ten opzichte van de rest van de ploegen en leek een kampioenschap een kwestie van tijd.
Na de winterstop kwam de klad er wat in. gelijkspelen tegen AVC. Een nederlaag tegen Mulier, en dan nog de wedstrijd tegen Blauw wit te gaan.
De mannen van Blauw Wit hadden uitgerekend op de dag dat wij tegen hun moesten spelen het KAMPIOENSBUFFET ( wat ze voortaan beter op de laatste speeldag kunnen plennen omdat er dan meer duidelijkheid is over wie kampioen is)gereserveerd. Het moest alleen nog genuttigd worden, na de overwinning op ons, en de competitie plichtmatig uitgespeeld. Zoals wel vaker komt hoogmoed voor de val. Zo gebeurde het ook op 1 mei.
Blauw wit stond 1 punt voor en moest "even naar Rijperkerk". Dat even moeten voor de Blauw Witten loodzware 90 minuten zijn geweest, want ze waren zo vriendelijk om 2 punten te laten liggen. Zij speelden 2 - 2. Wij van het derde moesten op die dag tegen Leeuwarder Zwaluwen. De grensrechter van de Zwaluwen vond dat zij het kampioenschap maar moesten bepalen. Hij heeft gelijk gekregen op die dag. Doordat Zwaluwen ons met 1 - 0 liet winnen. Kwamen wij 1 punt boven Blauw Wit te staan. Dus op 15 mei met een gespannen ploeg naar Leeuwarden om Rood Geel te bestrijden. Na vooraf via de leider informatie over de ploeg te hebben ingewonnen bleek dat er "niemand" van hun eerste in zat. Doordat hij de informatie op met een wat geniepige smile gaf, was meteen duidelijk hoe de vork in de steel zat. Na deze informatie doorgegeven te hebben aan onze trainer, kon hij zijn opstelling daaruit destilleren.
Zo kon het gebeuren dat wij ondanks het feit dat hun eerste "vrij" was toch op jacht wilden gaan naar ONS kampioenschap. De eerste helft gaf een niet al te bijzonder spelbeeld te zien. Wij hadden wel de betere kansen, maar de gezichten stonden toch strak gespannen als een pianosnaar. Het vertrouwen dat wij de eerste goal zouden maken was er niet helemaal. Een heleboel goede wil, maar de zenuwen speelden onbewust toch mee. na 31 minuten viel dan ook de eerste goal in ons voordeel, maar de spanning bleef. Tot de rust bleef het 0 - 1. Na de rust aanvankelijk eenzelfde spelbeeld, totdat in minuut 53 de verlossende 0 - 2 viel. Toen viel er een enorme brok spanning van de ploeg af en kwam het voetbal weer boven wat we zo graag willen spelen. Rood Geel 1 1/2 had niks meer in te brengen en de wedstrijd kon rustig naar een goed einde toe worden gevoetbald. De ontlading op het veld na de wedstrijd was enorm groot, zoals het hoort te zijn. We willen hierbij nog een aantal instanties bedanken voor hun waardering van ONS kampioenschap. De supportersvereniging voor het gebak, Hille ( of het tweede) voor de champagne het bestuur voor hun positieve bijdrage aan het geheel, het kantinepersoneel, de vele belangstellenden uit BCV hoek ( ouders, pakes , beppes en wie al niet meer) en de T-shirt Boys die ons allemaal geschikt hebben verklaard voor het kampioenschap van de reserve derde klasse. Het is een kampioenschap van het collectief gebleken. was er iemand van het 4 koppige kader niet, dan werd de positie naadloos overgenomen, door een ander die wel beschikbaar was. Zo is het in de spelersgroep ook gegaan. Wij van het derde hebben het kampioenschap niet kunnen bereiken zonder steun van andere elftallen. Ook deze ploegen bedankt daarvoor. En tot volgend seizoen in de reserve tweede klasse.

Leuke anekdote was ook nog dat het vierde van Blauw Wit ons massaal stond "aan te moedigen" in de hoop dat wij van Rood Geel "zouden winnen".
Op de stand 0 - 2 zijn zij weggegaan en hebben ze in Franeker hun wedstrijd om des keizers baard gespeeld. Later is er van Blauw Wit niks meer vernomen.