Na een ietwat teleurstellende nederlaag afgelopen week tegen de koploper (Blauw Wit) uit onze competitie wachtte nu Rijperkerk 2. Ook een goed voetballende tegenstander die voor de winterstop nog geruime tijd koploper was. Aldaar verloren we uiterst schlemielig doordat Der Trainer één minuut voor tijd, op één – één stand, het noodzakelijk vond de trukendoos open te gooien in de eigen zestien…. Gevolg een zure en enigszins onverdiende nederlaag. Ook de wedstrijd waar Rooijedinjho zijn langverwachte rentree maakte en een Maradonna & Messi- solo promoveerde tot het “doelpunt van het jaar”.
We speelden op verzoek van de tegenstander een half uurtje eerder wat tot gevolg had dat “gastspelers” Yorkaev en Schone Slaper zich te laat meldden. Iets was niet goed gegaan in de communicatie…. De Schone Slaper moest vervolgens op de bank beginnen maar zou later nog van (grootte) waarde zijn voor ons. De warming up was verder “om te huilen”. De eerste op het veld was nota bene Der Trainert zelf en dit was sinds zijn jeugdjaren niet meer voorgekomen. De rest druppelde langzaam en (schijnbaar) ongeïnteresseerd het veld op en de tegenstander zal zich waarschijnlijk hierover verbaast hebben… Dit deed de technische staf ook en toen de scheidsrechter richting de middenstip liep werden de Twadianen alvast gefeliciteerd met de “slechtste voorbereiding ooit”…… Gelukkig dat het pas om het echie gaat als de scheids voor het eerst op het fluitje blaast. We hadden dus nog 90 minuten tijd om het ongelijk van de begeleiding aan te tonen.

Met Wolfje en Yorkaev in de basis starten we enigszins aarzelend. Rijperker bleek inderdaad (nog steeds) een makkelijk voetballende ploeg te zijn met veel positiewisselingen op het centrale deel van het middenveld. Na een tiental minuten hadden we ons “in de wedstrijd geknokt” en gingen we steeds meer duels winnen. Hierbij zochten we regelmatig de rand van het toelaatbare op en de goed fluitende scheidsrechter floot een aantal keren terecht tegen ons vanwege (te) hard / ruw spel. Rijperkerk bleek echter over een redelijk “stadse mentaliteit” te beschikken want ze begonnen te jammeren in plaatst van te bikkelen…. Gevolg was dat we de eerste helft 70 procent van de tweede ballen veroverden zodat we het duel prima onder controle hadden. Voor de rest waren we redelijk aan elkaar gewaagd. Het was dan ook erg jammer dat de letterlijk en figuurlijk steeds beter in zijn vel zittende Wolfje helaas (weer) geblesseerd afhaakte. Zijn hamstring begaf het na een korte & felle sprint. Mooi kloat’n want een fitte Wolf is van meerwaarde voor ons team. Met het verdwijnen van Wolfje kwam onze eigen Bombarda (Schone Slaper) in het team. De Schone Slaper die momenteel zijn geluk beproeft bij het eerste viel in op de aanvallende mid- positie. Redelijk probleemloos maar ook zonder echte kansen af te dwingen werd de 0 – 0 russtand bereikt.

In de pauze werd er echter besloten om oanze enige (echte) speler met tor- instinct toch maar in de spits te positioneren. De weinige (halve) kansen van de eerste helft werden allen vakondeskundig de nek omgedraaid. In de hoop en wetenschap dat we in de tweede helft vast ook wel enkele kansen zouden gaan creëren, moest daar dan ook maar de man staan die hier normaliter niet zoveel mee moeite mee heeft. De “hoer van het team” Arie werd daardoor een positie terug gezet en moest samen met Broekie het midden vorm gaan geven. Na wederom een aarzelende eerste minuten gingen we langzaam maar zeker meer naar voren spelen. Ruimtes op de midden werden op dat moment groter en we mogen blij zijn dat Rijperker dit niet uitspeelde in tegenstelling tot Blauw Wit vorige week. Nadat Broekie iets meer behouden ging staan hadden we het heft toch weer behoorlijk in handen. We hadden een corner nodig om het eerste doelpunt te maken. Het was Broekie die de bal keurig in het hoekje knikte. Rijperkerk probeerde het vervolgens wel maar “echt poaten aan de groan” kregen ze niet. Dit was ook zeker de verdienste van de achterhoede. Mandekkers Psycho (later Pannekoek), Vallende Ster maar bovenal Opa speelden een dijk van een wedstrijd. Het was deze wedstrijd dan ook een genot om “leiding te geven” aan de verdediging! Hulde!
Daarna kwam uit wat we al hadden gehoopt. De Schone Slaper werd gebruikt waar hij goed in is. Dit leverden twee razend knappe doelpunten op en dus een zekere overwinning. Rijperkerk creëerden ook nog wel een aantal kansen maar het heilige vuur ontbrak. Het was tenslotte invaller Nol die ook een doelpuntje mee pikte. Hij pikte een voorzet op, omspeelde de tegenstander en schoof de bal, langs de keeper, in het doel. De uitslag bedroeg 4 – 0 voor ons en dit was verdiend te noemen. De strijd was weer terug in het team (conditioneel alweer een stap verder dan de week ervoor), er werd, vooral ook als team, gestreden en we hadden min of meer de mazzel dat het eerste doelpunt deze week werd gescoord door ons…..

Valt er verder nog wat te concluderen? Eigenlijk niets! Rommelige voorbereiding, waardeloze warming up resulteert in een goede wedstrijd met een fantastische uitslag. Zeg ut dan maar….. Volgende week maar weer zo doen????

Zidane