Na de knotsgekke wedstrijd tegen de nummer laatst van de competitie Berlikum (eindstand 5 -5) was het nu de koploper die we als tegenstander mochten ontvangen op ons sportpark. Na een goed verlopen en druk bezochte training donderdag waren de verwachtingen aanvankelijk hooggespannen. Met de terugkeer van de vakantiegangers Broekie, Arie en Pannekoek waren we er klaar voor. Althans dat was de stiekeme gedachte van Der Trainert. Echter naarmate het aantal biertjes donderdag na het trainen vorderde des te meer mensen er niet bij bleken te zijn. Dit werd vrijdag en zaterdagochtend alleen maar erger. Uiteindelijk waren de Vallende Ster, Nol, Master, De Sloper, Stieve Gerard, Trypod en de Schone Slaper er allen om verschillende redenen er niet bij. Een flink deel daarvan stond de laatste wedstrijden in de basis. Toen bleek dat er geen scheidsrechter was, werd Wolfie maar gebombardeerd tot referee. Het uiteindelijke aantal afwezigen betrof dus acht man. Maar toch konden we een “leuk” en vooral “knap”basiselftal de wei insturen. De grote vraag was echter of de conditie toereikend was en of deze elf over voldoende automatismen zouden beschikken. De koploper was goed begonnen na de winterstop en de ervaring droop er bij de mannen af.
Genoeg gelult: de wedstrijd dan maar. De wedstrijd was redelijk gelijk opgaand. Blauw Wit zal zeker niet zijn beste helft hebben gevoetbald. Aan de andere kant deden wij het ook zeker niet slecht. Maar om het nu goed te noemen hetgeen we op de mat lieten zien? Dat was ook niet echt het geval. Feit was dat beide teams nauwelijks kansen creëerden en dat een enorme scrimmage voor het doel van Stan nog de meeste hectiek veroorzaakte. Echter: we doken ervoor om er maar voor de zorgen dat de bal niet tussen de palen zou belanden. Qua inzet zat het dus wel goed de eerste helft. Echter we waren (erg) slordig in de passing en balaannames en dit zorgde voor een rommelig schouwspel voor de neutrale toeschouwer…. Gelukkig dat er daar geen één van was!
In de pauze werd erop gewezen dat ondanks het niet vlekkeloos liep, er nog alle kans was op een goed eindresultaat. Wel moest er nauwkeuriger gevoetbald worden en de “druk moest er vol op blijven”. Om een lang verhaal kort te maken…. Er werd niet nauwkeuriger gevoetbald en “druk” was er in het eerste kwartier na rust volledig af! Toen de eerste de beste (echte) kans ook nog keurig door de (best wel goede) spits werd afgerond, werd het er allemaal niet beter van. Plotsklaps werd het duidelijk waarom Blauw wit koploper was. Ze begonnen nu echt te combineren en bij ons viel het vooral door conditiegebrek als een kaartenhuis in elkaar. Steeds meer begonnen we als “los zand” te spelen en Blauw Wit profiteerde hier optimaal van. Nadat ze twee nul hadden gemaakt herpakte we ons enigszins. Er werd weer meer naar voren gevoetbald, er werden weer wat meer duels gewonnen en we gingen elkaar weer meer ondersteunen. Het was dan ook jammer dat Fargas er niet in slaagde om een doelpunt te scoren anders had het misschien nog anders kunnen lopen….

Echter het was Blauw Wit die uiteindelijk het slotakkoord had. Met de drie nul beslisten ze al de wedstrijd en na een prachtige aanval maakte ze ook nog een vierde doelpunt. Moe (erg moe) en niet voldaan verlieten we het veld! Het was duidelijk dat we conditioneel nog niet bij machte zijn om een dergelijk geroutineerd team het echt lastig te maken. Ze bleven geduldig wachten, ook toen het nog nul – nul was en wisten dat ze voldoende kwaliteit hadden om de, toch wel povere weerstand van ons, onschadelijk te maken en de drie punten mee te nemen naar de andere kant van Leeuwarden. Misschien had het er anders uitgezien als we iets verder in het seizoen geweest waren (conditioneel)….. Misschien hadden we met een volledige selectie het ze wat moeilijker kunnen maken…. Maar ja: dat telt niet!!! Hulde aan Wolf! Hij het keurig float’n! En voor de rest?? Niet bij de pakken neer gaan zitten!! Ben je gek: ik zeg we gaan er een mooie tweede seizoenshelft van maken!!! Hadziekiedee!!!